Matajs van de Port je vizuelni antropolog na Univerzitetu u Amsterdamu. Istraživao je u Srbiji, Portugaliji i Holandiji, a od 2001. godine u Bahiji, u Brazilu. U svim svojim radovima stalno se vraća oblastima transgresije – ekstatičnoj religiji, nasilju, traumi, erotici i estetici – gde se ljudi suočavaju sa činjenicom da svet ne mora nužno da se poklapa sa njihovim naracijama o njemu.

Van de Port je osnivač Medijske laboratorije na Univerzitetu u Amsterdamu i član istraživačkog kolektiva CameraWise.

Autor je tri monografije (Cigani, ratovi i drugi primeri divljine, 1998); Likvidirani, 2001; Ekstatični susreti, 2011) i mnogobrojnih radova objavljenih u vodećim časopisima kao što su American Ethnologist, Journal of the Royal Anthropological Institute, Visual Anthropology Review, Material Religion, Religião e Sociedade itd.

Njagovi filmovi-eseji snimljeni su u Bahiji u Brazilu i odabrani su za učešće na svim glavnim festivalima etnografskog filma. Među njima su Ukus brazilskog voća (2013); Mogućnost duhova (2016, dobitnik nagrade Samodiva za „Najbolji film Međunarodnog filmskog festivala etnografskih filmova“ u Sofiji, Bugarska); Čvorovi i rupe (2018, počasno priznanje u glavnoj konkurenciji Filmskog  festivala Ethnocineca u Beču, Austrija); Telo se ne zatvara (2021, dobitnik filmske nagrade Basil Wright na RAI Filmfestival u Bristolu, Velika Britanija i nagrade Excellence in Visual Anthropology na Filmskom festivalu Ethnocineca u Beču, Austrija); i njegov najnoviji film Gdemogu da se izgubim? (2024).

Elizabeta Кoneska je etnološkinja, rođena i živi u Skoplju, radi u Narodnom muzeju Severne Makedonije. Diplomirala je etnologiju na Univerzitetu u Beogradu, a kasnije je nastavila postdiplomske studije na Univerzitetu Mimar Sinan u Istanbulu. Od 1993. godine bavi se vizuelnom etnografijom i snimila je oko 15 filmova. Njani filmovi su predstavljeni na međunarodnim festivalima, letnjim školama, radionicama širom sveta i osvojili su nekoliko nagrada, uključujući Gran pri na 16. Međunarodnom festivalu etnološkog filma u Beogradu; počasnu nagradu Jilmaz Gunej na Festivalu kulture, umetnosti i kratkog filma u Istanbulu; nagradu Aco Aleksov na 9. Međunarodnom festivalu kratkog filma Aster Fest u Strumici; Specijalnu nagradu na 6. Međunarodnom festivalu filmske baštine, Američki kulturni centar u Sofiji; i Gran pri nagradu publike na Međunarodnom festivalu turističkog i etnografskog filma na Кrku u Hrvatskoj. U više navrata je bila član žirija na filmskim festivalima u Srbiji i Iranu.

Emilija Gašić je nagrađivana filmska rediteljka i snimateljka. Magistrirala je kinematografiju na Tiš školi umetnosti Univerziteta u Njujorku i diplomirala je filmsku režiju na Akademiji umetnosti u Beogradu.

Njen debitantski igrani film, „78 dana“, koji su podržali Filmski centar Srbije i AVCRS, svetski je premijerno prikazan u programu „Svetla budućnost“ na Međunarodnom filmskom festivalu u Roterdamu, gde je proglašen za jedan od dvadeset najgledanijih filmova festivala. Ovaj film je od tada osvojio brojne nagrade, uključujući nagradu za najbolji film na Кiparskim filmskim danima, Tofifestu i Međunarodnom filmskom festivalu u Insbruku. Gašićeva je nedavno nagrađena nagradom „Vangard“ na Međunarodnom filmskom festivalu u Vankuveru i nagradom „Otkriće“ na Međunarodnom ženskom filmskom festivalu u Seulu.

Кao snimateljka, snimala je filmove širom SAD, Francuske, Norveške i Češke. Dobitnica je nagrade „Nikon pripovedači“ i finalista je nagrade „Folker Baneman“ za izuzetnu kinematografiju. Njen noviji rad kao direktora fotografije, „Valcer za troje“, prikazan je na festivalu „Ples sa filmovima“ u Los Anđelesu. Živi na relaciji Njujork-Beograd.